GPD087 นายต๋าคำ ชัยวินา

Data No.

Date

Picture(s)

Details

Data No.

Date

Picture(s)

Details

เทปสั้นๆ ม้วนนี้มีการบันทึกเสียงเพลง “นกเขาทอง” อันน่าทึ่ง ซึ่งตาคำบอกว่าเป็นเรื่องราวที่ถูกบรรจุไว้ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาที่ไหนสักแห่ง มันเป็นเรื่องราวที่สนุกสนานมากเกี่ยวกับนายพรานคนหนึ่งที่พยายามดักจับนกเขาตัวหนึ่งซึ่งส่งเสียงร้องอันไพเราะว่า “โก โก โก” (Go, go, go – เลียนเสียงนกเขา) เมื่อดักจับไม่ได้ เขาจึงใช้หน้าไม้ยิงมัน นำมันกลับบ้าน ถอนขน ควักไส้ สับเป็นชิ้นๆ โยนลงหม้อ กินมัน ฯลฯ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา นกตัวนี้ก็ยังคงส่งเสียงร้อง “โก โก โก” ต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้น นายพรานได้ขับถ่ายซากของนกออกมาในป่า แต่เสียงร้องก็ยังคงดำเนินต่อไป เขาฝังกลบสิ่งปฏิกูลนั้น แต่เสียงร้องก็ยังคงอยู่ ในที่สุด เขาก็เอาเศษซากนั้นใส่กล่องแล้วโยนลงแม่น้ำ กล่องลอยไปถึงมหาสมุทรและอีกสามปีต่อมาก็ถูกพัดขึ้นฝั่งใกล้กับถ้ำของฤๅษี ฤๅษีเปิดกล่องออกและใช้เวทมนตร์เสกเศษซากอันเน่าเหม็นนั้นให้กลายเป็นนกอินทรีผู้ทรงพลัง ซึ่งกลับมาตามรังควานเพื่อทรมานนายพรานไปตลอดชีวิตที่เหลือของเขา

นายตาคำบอกผมว่าเขาถือว่าเพลงนี้เป็นเสมือน “โฆษณาชวนเชื่อเล็กๆ น้อยๆ” ที่ถูกแต่งขึ้นโดยพระภิกษุที่ฉันมังสวิรัติบางรูป การแสดงในครั้งนี้แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการใช้เสียงอันหลากหลายและกว้างขวางของตาคำได้อย่างชัดเจน

This short tape contains a remarkable recording of the Song of the Golden Dove, which TaKum said was contained somewhere in the Buddhist writings. It is a most entertaining story of a hunter who tries to trap a dove which sings with a sweet voice “Go, go, go.” Unable to trap it, he shoots it with his crossbow, takes it home, pulls out its feathers, guts it, chops it into pieces, throws it into the pot, eats it, etc. All the while the bird keeps up its “go, go, go” song. Next morning the hunter eliminates the bird in the woods, but the song goes on. He buries the refuse, but the song goes on. Finally he puts the remains into a box and throws it into the river. It floats to the ocean and three years later beaches up near a hermit’s cave. The hermit opens the box and magically transforms the foul remains into a mighty eagle which returns to torment the hunter for the remainder of his days. Nai TaKum told me he considered this song a “bit of propaganda” devised by some vegetarian monk. This performance demonstrates Takum’s vast vocal versatility.