GPD074 ขิม โดยนายสุจิน หรือนายจั๋น

Data No.

Date

Picture(s)

Details

Data No.

Date

Picture(s)

Details

นายสุจินเป็นนักดนตรีผู้พิการทางสายตาตามกฎหมาย แต่ยังมีสายตาเหลือพอที่จะมองเห็นเค้าโครงลางๆ ของเครื่องดนตรีได้ คำในภาษาไทยที่ใช้เรียกอาการทางสายตาแบบนี้คือคำว่า “ตาสุ้ม” ในวัยเด็ก เขาเคยเรียนขิมตามแบบแผนดนตรีไทยเดิม เขาเล่าว่าก่อนที่จะได้เรียนอย่างเป็นทางการ เขาจะไปนั่งอยู่ใต้ถุนบ้านของคนที่มีการสอนขิม แล้วพอเขาเรียนกันเสร็จ เขาก็จะขึ้นไปขอทดลองเล่นด้วยตัวเอง

เขาหาเลี้ยงชีพอยู่พักหนึ่งด้วยการทำงานในโรงงานทำเส้นบะหมี่ ต่อมาก็หันมาเขียนบทละครวิทยุ เขามีทักษะในการใช้คำพูดเป็นอย่างมาก สามารถอธิบายถึงแง่มุมทางประวัติศาสตร์ อารมณ์ และสังคมของดนตรีที่เขาเล่นได้เป็นอย่างดี เขายังมีชื่อเสียงในเรื่องการเป็นคนติดเหล้าอยู่บ้าง ผมเคยถามเขาว่าเป็นความจริงหรือไม่ที่นักดนตรีหลายคนมักจะมีแนวโน้มชอบดื่มสุรา เขาตอบว่าเป็นเรื่องจริง เพราะเจ้าภาพหลายงานมักจะจ่ายค่าจ้างนักดนตรีเป็นเหล้าแทนที่จะเป็นเงิน ดังนั้นทั้งสองอย่างนี้จึงกลายเป็นของคู่กัน นั่นคือ “ดนตรีและสุรา”

Nai Sujin was a legally blind musician who had enough vision to see the outline of his instrument. The Thai term for such a state is “Ta Soom” ตาสุ้ม He had Kim lessons in his youth in the classical Thai tradition. He said that before his formal lessons he would sit under the house of the person having the Kim lesson, then go up afterward and ask to try it out on his own.

He supported himself for a while by working in a noodle factory, later by writing scripts for radio dramas. He was very skilled verbally and could explain the historical, emotional and social facets of his music. He also had a bit of a reputation as an alcoholic. I asked him if it were true that many musicians had a tendency to the drink. He said it was true because many hosts paid the musicians in drink instead of cash, so the two went together – Music and Drink.